Terugblik recital 27 juni

Hilda Wouwenaar-Ruth Willemse-Vital Stahievitch-1

‘Eindelijk!’

‘Wat heerlijk, dat we weer een echt concert kunnen hebben.’

‘Fantastisch, dat je dit weer voor elkaar gekregen hebt.’

‘Werd je er niet moedeloos van, als je ons weer bericht moest sturen, dat een concert niet door kon gaan?’

Zomaar een paar reacties die ik bij de begroeting kreeg van de leden van mijn afdeling Alkmaar, toen we op 27 juni voor een echt, live recital bij elkaar kwamen in de Muziek- en Dansschool in Heiloo. Daar konden we de ruime zaal huren, zodat we met 32 bezoekers royaal op afstand konden zitten. Mijn reactie op zulke opmerkingen is dan altijd: ‘Ik vind het leuk om dit te organiseren, en als het een keer niet kan, zoals we de afgelopen tijd meermaals hebben meegemaakt, komt er wel weer een nieuwe gelegenheid.’ En bovendien: iedereen is er altijd zo blij mee, zeker in deze tijd, dat het een kleine moeite is om te doen.

En die nieuwe gelegenheid gold in meerdere opzichten, en dan niet alleen de locatie. Want onze solisten van deze middag, Ruth Willemse en Vital Stahievitch, waren eigenlijk mijn beoogde invallers op 20 september vorig jaar. Tot Ruth zich een dag van te voren wegens ziekte moest afmelden en ik met veel kunst en vliegwerk Hanneke de Wit kon strikken. Maar Ruth en Vital bleven op mijn lijstje staan. Want die gelegenheid wilde ik ze gunnen en na een eerder geplande datum, die ook niet door kon gaan was het nu eindelijk zover.

En wat hebben we genoten. Van Schumanns Maria Stuart-liederen – een wens van mij – via Sea Pictures van Elgar naar de Rückert Lieder van Mahler was het een prachtig programma, dat vol aandacht en zeer verzorgd werd gebracht, met prachtige zang en dito begeleiding. Het was te merken dat ze goed op elkaar zijn ingespeeld. Meteen na de pauze liet Vital horen, dat hij niet alleen een begaafd begeleider is die oplet, volgt en stimuleert, maar ook een geweldig solopianist, zoals hij liet horen in Scherzo nr. 3, op. 39 van Chopin, waarin hij echt helemaal los ging. De pianisten onder ons in het bijzonder hebben er zeer van genoten.

Het was een concert met een pauze, waarin de meesten met koffie en thee het schitterende weer opzochten en het was zo geanimeerd, dat Ruth op een gegeven moment kwam vragen tot hoelang de pauze duurde, want ze wilden wel weer verder. Toen heb ik iedereen maar weer naar binnen geherderd voor het 2e deel.

Na een dankwoord en het aanbieden van voor allebei een kaasje, Alkmaar is tenslotte een kaasstad, kregen we nog een toegift: Träume uit de Wesendonck Lieder van Wagner, die ook op hun cd Where corals lie staan en waar behoorlijk wat belangstelling voor was. Ook de nazit was gezellig, het was zonder meer een geweldige middag. En fantastisch dat het op deze manier weer kon.

Eind september zijn we nog een keer te gast in de Muziek- en Dansschool in Heiloo. Dan treden sopraan Ellen Valkenburg en pianist Maurice Lammerts van Bueren op met het programma Les Apaches. Maar daarna hopen we toch weer terug te gaan naar ons oude normaal: huiskamerrecitals. Want hoe plezierig het ook was om op alternatieve, grotere locaties concerten te kunnen organiseren, er gaat toch niets boven de intieme sfeer van een liedrecital in een huiskamer. Zo is het ooit begonnen en volgens mij is het nog altijd zo bedoeld.

Hilda Wouwenaar
contactpersoon afdeling Alkmaar

X