Terugblik Les Apaches 16 oktober

Les Apaches_Ellen Valkenburg-Maurice Lammerts van Bueren-01_1200x800

Franse indianen in Haren

De opkomst bij het eerste recital sinds lange tijd voor de Groningse Vrienden van het Lied was nog wat voorzichtig. Toch was de stapel cd’s die de musici hadden meegebracht na afloop van hun optreden snel helemaal uitverkocht.
 
Dat zegt veel over de waardering die het optreden van sopraan Ellen Valkenburg en pianist Maurice Lammerts van Bueren genoot. Aanbeveling is nauwelijks nodig. Beiden zijn bezig aan een indrukwekkende individuele carrière met talloze optredens en vele cd-opnames. Samen maken zij al bijna tien jaar deel uit van het solistenbestand van de vereniging. Een voorrecht om dit duo in de intieme omgeving van een huiskamer te mogen beluisteren.
 
En er was nog iets dat bijdroeg aan het enthousiasme: de keuze van het programma en de samenstelling ervan. Het recital kreeg als titel Les Apaches, de naam van een Amerikaanse indianenstam en van een Parijse straatbende van rond 1900. Maar, betekenisvoller, ook van een zichzelf zo noemende groep Parijse kunstenaars, componisten, schilders en schrijvers uit dezelfde tijd, met als nu bekendste leden Ravel, De Falla en Stravinsky. Hier liggen de wortels van het programma dat het duo heeft samengesteld. En mogelijk is deze historische worteling een verklaring voor de indruk van eenheid en samenhang die de uiteenlopende stukken wekken, alsof het programma zelf een doorgewerkte compositie is. En dat is het tot op zekere hoogte ook.

Tegelijk is de variatie tussen de tientallen liederen enorm: melodieën van inmiddels beroemde componisten, zoals de genoemden, worden afgewisseld met liederen van minder bekenden: Maurice Delage, Déodat de Séverac; exotisch met folkloristisch, Engels met Frans of Spaans, weemoed met bizarrerie, een dans, een slaapliedje, een liefdeslied, een hele volière aan vogelgezang, uilen, eksters, raven; er draaft ook nog een paardje voorbij, en dan, helemaal aan het slot, in de laatste zin van de toegift, het Gebed van de moeders die hun zonen omhelzen van Gregorio Martinez Sierra, dringt plotseling de actualiteit binnen: ‘Te pido que este hijo mio no sea soldado’, ‘ik vraag dat deze zoon van mij geen soldaat wordt’.

Een eervolle vermelding verdient nog der ‘Dritte im Bunde’: de Bechstein van contactpersoon en gastvrouw Riekje Bakker-Bloembergen, zonder wie het optreden van dit voortreffelijke duo niet mogelijk geweest zou zijn.

Het volgende concert in Haren is alweer op 13 november, met Johannette Zomer en Marien van Nieukerken. En dan volgt er dit jaar nóg een recital. Een heerlijk vooruitzicht!

Dim van den Oever
lid afdeling Groningen