Herinneringen aan Geraedts

Direct na het uitkomen van de laatste Liedvriend in april 2020 schreef bariton en zangpedagoog Ruud van der Meer een mail naar Marianne van den Heuvel, de schrijfster van het artikel over Jaap Geraedts. Hij gaf toestemming om zijn ‘ontboezeming van jeugdherinneringen’ met u te delen.

Dag Marianne van den Heuvel,

Met veel plezier las ik het  artikel over Jaap Geraedts. Het deed mij denken aan oude tijden. Ruim voor het eind van de Tweede Wereldoorlog kreeg mijn vader een seintje van zijn collega Henri Geraedts (beiden waren leraar aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag), dat het huis naast dat van Geraedts op het Pomonaplein onmiddellijk na de oorlog vrij zou komen. Er woonde iemand die heel erg fout was. Dus die zou in de kraag worden gevat. Aldus geschiedde. De banden waren hecht. Het was voor mij oom Henri en tante Mien. De oudste zoon Jaap was de serieuze, de jongste Jan Hein was een leuke bon vivant. 

Als hoboïst, schoolmusicus en koordirigent studeerde ik onder anderen bij oom Henri aan het Koninklijk Conservatorium theoretische vakken. Door omstandigheden maakte ik op mijn 30e een switch en begon een zangcarrière. Ik heb mij toen beijverd om naast al die prachtige Franse en Duitse muziek ook Nederlandse componisten uit te voeren. Naast werk van Orthel, Louis Andriessen, vader Hendrik, Daniël Ruyneman en vele anderen zong ik ook een lied van Jaap Geraedts. Dat was The World uit 1952 voor bariton en piano op tekst van Henry Vaughan. In Hilversum (AVRO/TROS) en in Londen (BBC) heb ik deze componisten opgenomen. En ook voor de Vrienden van het Lied heb ik ze vaak uitgevoerd, altijd met mijn vriend Rudolf Jansen.

Met dank en een vriendelijke groet,

Ruud van der Meer.